7,8,9 AGOSTO 14

Pois ben contentos de cómo foi a finde pasada.

Concertos caralludos.

O xoves en Vilanova moita xente, producción ben feitiña e tarde ben bonita baixo o sol e a maxia da Arousa e en compañía dun montón de grupos, músicos e persoas que nos molaron un montón. Un dez para o Rockin Vila e para os seus organizadores.

O venres no Brincadeira moitos amigos véndonos tocar na casa. No monte do Gozo que se non é Aríns aí lle anda e que nos queda a tiro de pedra do local de ensaio. Tamén estivo curioso eso de tocar xusto antes de Georgie Dann. Pola nosa parte cremos que tocamos bastante ben e que quedaron reflexadas as horas de ensaio metidas nos últimos meses e xunto coa disponibilidade dun tremendo equipazo de son tanto no técnico como no humano o concerto quedou de primeira.  … ademais respeteounos a choiva que xa parecía miragre despois de estar arreciando toda a tarde.

E o sábado en Begonte tarde de sol e noite excepcional no climatolóxico. O Festival 27373 faise nun marco natural fermosísimo e cunha hospitalidade, un cariño e un trato persoal dos que dan gosto. Compartimos escenario cos Milesios e cos Tiruleque e unha vez máis quedounos bastante claro o nivelazo musical deste país … e despois nós botamos o resto nun concerto deses doentes que saen de cando en vez e que che deixan o corpo feito un cristo para despois botalo nunha cama 48 horas de desmaio. Foi o que fixemos os ruxe despois desta finde.

Agora unha semaniña de descanso e logo a darlle leña que temos moitos frentes abertos. Preparar os directos que quedan. Tres cancións para tres causas ben bonitiñas para gravar no estudio antes de que remate agosto. Ir rematando a docu sobre ruxe-ruxe que está a facer o enorme Jairo Iglesias e que está quedando de vicio … e comezar a montar as cancións dun disco novo ó que lle temos moitas pero que moitas ganas.  Queremos que o 2015 sexa un ano moi especial para nós 🙂

Toca sementar …
… a ver se a colleita do 2015 sae ben boa ¡!!

FALANDO DE ALIMARIAS

Hai quen non lle teme á noite. Tamén disque hai quen non lle teme á soidade da noite. Incluso hai xente que non lle teme a nada.

O caso é que van xa unhas cantas ocasións nas que algunha xente, imaxino que medosa coma nós, nos comenta que “noite de alimarias” é a súa canción preferida dos ruxe.

Non nos estraña pois tamén é unha das nosas preferidas mais non somos nós de dar moitas explicacións sobre cousas destas.

So decir que pensamos nun tempo que incluso sería unha boa peza para titular aquel disco dos toxos aínda que finalmente os tiros foron por outro lado. Tamén decir que a sentimos coma unha canción de amizade, de amor, de necesidade e desesperación vital ante as ansias de compartir enerxía, vida e latexos.

Somos medosos si !! por moito que ouveemos o contrario tantas veces 🙂 … pero non lle tememos á noite se é en compañía. Non hai alimaria, nin medo, nin ruín pensamento que non se escorrente cun bico, cun aloumiño, unha mirada limpa e fermosa ou unhas palabras sinceiras e necesarias …

Quedade con nós esta noite que dí a canción …  quedade tamén o día …

Xamais estaremos en soidade mentras alguén escoite unha canción nosa. Iso seguro.

Ogallá axudemos, aínda que so sexa unha mighalla, a que sintades algo parecido coa nosa compañía musical dende o outro lado do reproductor.

Bicos !!

Padrón 25/7/14

Estivemos onte tocando en Padrón celebrando o Santiaguiño e o día grande do país.

Foi día de reencontros. Trospireamos co Pinto D`Herbón que nos veu visitar cos seus pequenos e co que lembramos un feixe de aventuras daqueles tempos nos que lle fixemos de banda ós seus himnos bravús. Nitramón 15 15 15 , a motoserra, non vou … finais dos 90  !! foron outros tempos, ben bonitiños por certo e ben gardados na nosa colección de días felices. Tamén fantaseamos coa idea de facer uns cantos ensaios de todo aquelo e facer un concerto xuntos polo vindeiro inverno … a ver en que queda todo !!!

Tamén nos reencontramos con Bili, aquel mozo teimudo que foi quen de armar un fetival en Extramundi no ano 97 e no que tivo a idea de chamar ós ruxe … festival no que cadramos con xente que despois foi e é tan importante nos nosos anos de rock e amizade musical coma os míticos Drinkin Tinto. Festival que foi dos primeiros en apostar polos ruxe e no primeiro no que tocamos para un feixe de xente. Aínda lle botamos unhas risas lembrando aquel concerto, o sombreiro en chamas dos Drinkin, aínda que había dúbidas sobre se o que ardera fora o sombreiro ou unha camisola, sobre aquela cea tan bravú e especial e sobre todo de aquela carpa ateigada de xente ó abrigo dun temporal de choiva e vento que metía medo naquela noite de Extramundi. Por suposto que tamén fantaseamos cunha reedición do festival de Extramundi agora que pronto se cumpren 20 anos daquelo. Cando Bili queira comezamos a vender rifas para ir sacando uns ouros para sacar adiante o festi. 🙂

Despois tamén falamos co grande Anxo Angueira do Manselle veciño, teimudo, vermello e irreductible. Non lle sacamos información de para cando a súa nova publicación pero dende logo que sempre é un pracer e un regalo para os nosos sentidos intercambiar palabras e vida co enorme Angueira.

E por suposto o concerto. Moita xente nova nas primeiras filas cantando as cancións e mención especial para esa “adiante” que nos cantastes mentras nos preparabamos para os bises. Puxéronsenos os pelos de punta e deixástesnos o sistema emocional coma un caldeiro furado. Moitísimas grazas !!!!

Unha data ben fermosa para nós e moita enerxía que levamos de Padrón para o resto de datas que quedan do verán.

Grzs sentidas xente !!! Grzs por vir a compartilo con nós !!!

A próxima na Festa de Quintáns en Muxía !!!

SAÚDE E TERRA !!!!

 

 

 

 

 

 

 

 

Eran uns rapases da aldea

… ouuuu ¡ … estooo ! … xa non tan rapases ¡!!

O caso é que naqueles campeiros da aldea agora existen cousas que antes non existían cando eles andaban a mollar os pés polas corredoiras. Eran tempos diferentes nun mundo diferente e de olladas e ventos diferentes.

O único que non mudou foi a terra na que se chantan ilusións e se espetan esperanzas. Esa sigue aí dándonos vida e repartindo alento, auga e regalía. Aaaaaah e tampouco mudaron as paredes de pedra de metro e pico de ancho daquela corte de vacas e cuchos que agora dá tan bo abeiro ó noso barullento “rock do país” … tan testarudo , doente e desesperado.

Quen nolo ía decir?. Século XXI. Agora temos internet.

Benvid@s a esta nosa casa futurista. Benvid@s á nosa fiestra eléctrica. Bénvid@s a este cortelho multimedia. Benvid@s á nosa web.
Saúdos dende Aríns.